8.

Tyra POV:
Ik opende mijn ogen en sloot ze meteen weer door het felle licht in de kamer. ‘Zo, je bent eindelijk wakker!’
‘Waar ben ik?’
‘Je bent in het ziekenhuis.’
‘Wat? Waarom?’
‘Je hebt flinke klappen gehad meid. Je hebt een hersenschudding en wat kneuzingen onder andere aan de ribben. Je hebt twee dagen geslapen.’
‘Wow, vandaar dat alles draait.’
‘Ja probeer straks maar wat te eten. En bereid je maar voor want ik denk niet dat bewegen heel prettig gaat zijn.’ Ik herinnerde me bijna niks meer van wat er gebeurd was en hoopte dat dat wel weer zou komen. Ik kreeg wat te eten en wilde rechtop gaan zitten. Toen merkte ik pas wat de zuster bedoelde. Er schoot een snerpende pijn door mijn ribbenkast en het leek even of ik geen lucht meer kreeg. Kreunend liet ik mezelf achterover vallen. ‘Ja, en nu?’ mompelde ik kwaad tegen mezelf.

Joe POV:

De dag na het concert was ik meteen naar het ziekenhuis gegaan. Ik stond een uur voor de ingang maar durfde niet naar binnen. Wat moest ze wel denken? En, ik had niks. Geen cadeautje of zo, dus naar binnen gaan had geen zin. Gister hadden we de hele dag repetities maar vandaag ging ik. Ik had wederom niks bij me maar ik moest weten hoe het met haar ging dus liep ik naar de receptie. De vrouw schrok toen ze me zag en werd knalrood. Als ik een beetje relaxed was had ik erom kunnen lachen maar ik negeerde het. ‘Goedemiddag, ik ben hier voor Tyra Steward. Kunt u mij misschien vertellen waar ik naartoe moet?’ De vrouw knikte en begon dingen in te typen. ‘Ze ligt op de C vleugel, kamer 145.’
‘Oké en eeeh hoe kom ik daar?’
‘Je gaat naar de tweede verdieping en dan de lange gang in recht voor je neus. Je ziet het vanzelf aangegeven staan.’
‘Bedankt.’ Ik sprong de lift in en liep stevig door in de richting die de vrouw zei. Daar zag ik het inderdaad aangegeven staan. Ik volgde de borden en kwam al gauw bij kamer 145. Ik keek voorzichtig om het hoekje. Net op dat moment probeerde ze omhoog te komen en liet zich gelijk weer vallen. Zo te horen deed het flink zeer. Ik hoorde haar wat zeggen en liep naar binnen.

7



Tyra POV:
Ik hing mijn werkkleding in de kast en pakte mijn tas in. Lekker naar huis! Nietsvermoedend verliet ik het ziekenhuis via de achteruitgang, zodat ik zeker wist dat ik veilig naar huis kon, en liep over de verlaten parkeerplaats. Opeens hoorde ik een geluid achter me. Ik voelde een rilling over m’n rug lopen en zonder om te kijken liep ik stevig door. Ik bleef luisteren en wist nu zeker dat ik voetstappen hoorde en ze kwamen steeds dichterbij. Ik begon te rennen maar kreeg een duw in mijn rug en viel op de grond. ‘Dacht je dat je me kon ontlopen?’ Josh greep me bij m’n keel. ‘Nee helemaal niet!’ paniekerig probeerde ik zijn hand daar weg te krijgen. Hij sloeg me in mijn gezicht. ‘Blijf liggen!’ Ik begon te huilen en te schreeuwen. Weer voelde ik een klap tegen m’n gezicht. Hij bleef slaan en ik voelde de pijn al niet meer. ‘HEY!’ ik hoorde een stem in de verte. ‘Shit! Laat dit een waarschuwing zijn. Probeer me niet te ontlopen. Ik vind je toch wel.’ Ik deed m’n best om wakker te blijven. Een bekend gezicht boog zich over me heen. ‘Jij?’ daarna werd alles zwart.

Joe POV:
‘Nou veel succes met het optreden vanavond jongen!’ Ik gaf de dokter een hand. ‘Komt wel goed. Bedankt in ieder geval!’
‘Tja, het is mijn werk hè. Doe voortaan voorzichtig.’
‘Zal lastig worden.’ Lachte ik. ‘Maar ik ga m’n best doen.’ Nadat ook de rest gedag had gezegd gingen we richting de auto. Hoopvol keek ik overal rond maar nergens zag ik dat meisje. Kevin had het door. ‘Die zal je niet meer zien.’ Teleurgesteld liep ik door de klapdeuren en mijn aandacht werd getrokken door iets wat ik in mijn ooghoek zag gebeuren. Een stukje verderop was iets gaande, ik was de enige die het opgemerkt had. Iedereen liep druk pratend over het concert door naar de auto terwijl ik moeizaam erop afliep. Ik kon niet goed zien wat er was totdat ik dichterbij kwam. ‘HEY!’ Ik probeerde sneller te lopen en hoeveel pijn het ook deed het moest. De jongen rende weg en ik geloofde niet wat ik zag. Dat was het meisje! Dat was Tyra! Ik knielde naast haar neer en pakte haar hand. Net op dat moment viel ze weg. ‘PAP, KEV, IEMAND!’ ik schreeuwde om hulp en al snel kwam Kevin aangerend. ‘Jeez!’ Samen tilde we haar op. Ik negeerde de pijn in mijn knie en wilde niet dat iemand het overnam. Gelijk toen we binnen aankwamen kwamen er mensen van het ziekenhuis aangerend en werd er een bed gehaald. Er werd me gevraagd wat er was gebeurd. ‘Ik weet het niet.’ Stamelde ik. ‘Ik zag een jongen, hij- hij sloeg haar en- en ik weet het echt niet!’
‘Wees maar niet bang, het komt goed. Ze is hier in goede handen. Wat is haar naam?’
‘Tyra ze is stagiaire hier.’
‘Dat betekent dat we haar gegevens hebben dus dat komt mooi uit. Bedankt voor de hulp!’
‘Kan ik mee?’ Kevin en Nick keken me met een rare blik aan.
‘Nee jongen, we weten totaal niet hoe ze eraan toe is. Ken je haar goed?’
‘Niet echt. Maar ik wil mee.’
‘Het spijt me, we kunnen het niet toestaan.’
‘Kom op Joe. Je hebt een concert vanavond, dat laten we niet schieten voor een meisje!’
Ik voelde dat ik kwaad werd maar dat verdween toen ik eraan dacht dat het ook geen zin had. Ik kende haar niet eens, maar ze was speciaal, dat zeker.

6

Tyra POV:
Het was Joe Jonas! Ik vond hun muziek geweldig en was al jaren een fan dus wist ik mezelf even geen houding aan te geven. ‘Sorry, als stagiaire verwacht je niet dat jullie ineens voor je neus staan.’ Zei ik maar en voelde me daarna gelijk alweer stom. ‘Nou, wie weet kom ik nog wel vaker langs.’ Zei Joe. Even dacht ik dat hij met me aan het flirten was, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest daarna gelijk aan Josh denken en voelde de angst opkomen. ‘He, is alles oké?’ vroeg Kevin. ‘Je ziet ineens zo wit!.’
‘Ehm ja het gaat wel.’ De dokter kwam weer binnen deze keer met een ander meisje. ‘Sorry Tyra.’ Zei hij. ‘Nu snap ik waarom je protesteerde, je bent niet mijn stagiaire.’
‘Oh, nou dan denk ik dat zij het nu overneemt? Het dossier ligt trouwens nog bij de balie ik heb het in uw postvak gedaan.’
‘Dat is prima. Dankjewel dat je de mensen hier even opgevangen hebt.’
’T is oké.’ Ik gaf Joe een hand. ‘Veel sterkte nog. En succes met je optreden voor vanavond.’ Ik knipoogde. Oh my god, waarom knipoogde ik in vredesnaam? Ik gaf ook de rest van de familie een hand en ging er snel vandoor.

Joe POV:
Shit! De verkeerde stagiaire? Dan moet ze dus weg! Ik baalde, zo had ik me het niet voorgesteld. Ze gaf me een hand en ik dacht daarna te zien dat ze knipoogde. Ik glimlachte tevreden. Misschien kwamen we elkaar straks nog wel tegen.

5

 Haha ik ben echt de enige die vergeet dat ze met een verhaal bezig was, maar goed. Ik heb vandaag weer wat delen bijgeschreven ;) Enjoy ! 

Tyra POV:
‘Ik ben op zoek naar Dokter Frankley’ Sinds ik uit het toilet was gekomen keek ik om de seconde zenuwachtig om me heen. ‘Die is nu even bezig. Kom maar even hier zitten. Gaat het wel helemaal goed?’ De vrouw achter de balie opende de deur en liet me binnen. ‘Hier heb je een glaasje water.’
Hier voelde ik me veilig en kon ik even zitten en denken over hoe ik nu naar huis moest.’Is er iets gebeurd meisje?’ De vrouw was heel aardig maar ondanks dat wilde ik het niet vertellen. ‘Het is goed hoor. Blijf hier maar even wachten.’ Ik pakte stiekem mijn mobiel om naar huis te bellen en net op dat moment verschenen er een man aan de balie. Ik wist niet hoe snel ik m’n telefoon weg moest stoppen. ‘Ah, Dokter Frankley. Hier is ie hoor!’
‘Dank u wel mevrouw. Ook voor dat ik hier mocht zitten.’ Ze glimlachte. ‘Doe je rustig aan meid?’ Ik knikte. ‘Zo, dus jij bent de nieuwe stagiaire?’
‘Hoe bedoeld u?’
‘Nou, het staat op je naamplaatje.’
‘Oh ja. Maar-‘
‘Wat goed. Nou dan mag je gelijk meelopen want we hebben een jongenman met een hoofdwond die gehecht moet worden en ik wil een drukverband om z’n knie.’
‘Maar Meneer-‘
‘Kom op. We kunnen patiënten niet laten wachten.’ Verward liep ik achter de man aan. Ik liep hier helemaal geen stage, tenminste niet dat ik wist. En ik was al klaar voor vandaag dus hier klopte helemaal niks van. Wijselijk hield ik mijn mond en ging de kamer binnen. Daar schrok ik me helemaal te pletter.

Joe POV:
Eenmaal in het ziekenhuis werden we gelijk in een kamer gezet en werd alles gecheckt. ‘Ik kom zo terug Meneer Jonas. Dan gaan we hechten en daarna mag u gelijk weer naar huis.’  Ik wilde nog vragen over het concert maar de dokter was alweer weg. ‘Nou dat valt nog mee jongen. Hoe voel je je verder?’
‘Wel goed.’ Ik wilde net mijn telefoon pakken toen er een meisje binnen kwam lopen. Ze keek me aan en leek te schrikken. Ik had bijna zin om iets te zeggen maar hield me in. Ze probeerde het te verbloemen door te glimlachen en gaf me een hand. ‘Zo, goedemiddag Meneer Jonas.’ Zei ze. Ik begon te grijnzen. ‘Goedemiddag.’ Ik zag Kevin seinen en gebaarde dat hij normaal moest doen. Maar hij had gelijk. Dit meisje was wauw!

4.

Tyra POV:
‘Donna, ik ben klaar met alle dagtaken.’
‘Wauw, heb je zo hard gewerkt?’
‘Ja, en ik heb trouwens ook nog geholpen bij de revalidatie van Mevrouw Jankins vanmiddag.’
‘Goed zo, dat staat goed op je rapport! Voordat je gaat heb ik nog een laatste taak voor je. Ik wil graag dat je naar de spoedeisende hulp gaat en daar vraagt naar Dokter Frankley. Je moet dit even bij hem afgeven.’ Ik kreeg een patiëntendossier in mijn handen geduwd en voelde me net een loopmeisje. Als ze maar niet dachten dat ik elke keer voor ze ging lopen. Ik wandelde door de gangen van het ziekenhuis en de medewerkers deden nu ik een jas aan had ineens veel geïnteresseerder en aardiger. Nou dat was voordeel één. Toen ik in de hal liep naar de lift zag ik ineens een bekend gezicht. Josh! Ik hoopte dat hij me niet gezien had maar het was al te laat. Hij beende op me af en pakte mijn arm vast. ‘Tyra, waarom loop je voor me weg?’ zei hij. ‘Ik loop niet voor je weg. Ik ben aan het werk dus als je me nu even wilt laten gaan.’
‘Waarom heb je het uitgemaakt?’
‘Ik voel niks meer Josh, het is gewoon over.’ Hij pakte hardhandig mijn andere arm ook vast. ‘Als ik zeg dat het nog niet over is. Dan is het nog niet over. Wij spreken elkaar nog wel.’ Na die woorden beende hij weg. Ik stond te trillen op mijn benen en sprong snel de lift in. Mijn arm deed zeer en ik deed m’n best om mijn tranen in bedwang te houden. Ik liep de spoedeisende hulp op en verdween gelijk een toilet in. Even tot rust komen…

Joe POV:
‘En het concert dan?’ vroeg ik.
‘We kijken wel wat ze in het ziekenhuis zeggen.’
‘Ik bel wel even met de Music hall.’ Zei Oom Josh. Hij was meegegaan zodat hij als het niet door kon gaan het door kon bellen. Zuchtend keek ik uit het raam. Nou ja er was in ieder geval iets gebeurd vandaag…

3.

Joe POV:
‘Soundchecken jongens!’ Vrolijk liep ik door de gang en haalde iedereen uit de kleedkamers. Al snel stonden we allemaal op het podium. Geen open soundcheck vandaag dus moesten we het zonder publiek doen. ‘Joe, Nick willen jullie er ook even bij komen.’ Pa stond in het midden van het podium. ‘Oké de setlist van vanavond is hetzelfde als de afgelopen tour, alleen a little bit longer neem je wat langer de tijd voor Nick. Je hebt het voorbereid hè?’
‘Ja.’
‘En Joe ik wil dat jij de opening doet. Kevin, jij sluit het af. Ik heb jullie allemaal toen dat blaadje gegeven toch?’ Ik knikte. ‘Nou, dan kunnen jullie beginnen. Joe, Nick wees alsjeblieft voorzichtig met die acrobatenact alsjeblieft.’ Nick stak z’n duim op. ‘Ik laat hem echt niet vallen hoor.’ Zei ik lachend terwijl ik Nick een duwtje gaf. ‘Ik hoop het maar.’ Pap had het helemaal niet op onze stuntacts. Ik was zo blij dat hij uiteindelijk ja had gezegd! Er kon toch niks misgaan. Daarvoor hadden we te vaak geoefend. De trampoline werd het podium opgeduwd en na wat nummers gespeeld te hebben deden we wat salto’s en makkelijke dingen om op te warmen voor het echte werk. ‘Wisselsprong?’ riep Nick. Ik knikte. We renden van twee kanten op de trampoline af. ‘LINKS!’ riep ik. ‘NEE RECHTS!’ Van schrik probeerde ik weg te duiken en met een klap kwam ik op de grond terecht. ‘Joe!’ Ik zag sterretjes en voelde een vreselijke stekende pijn in m’n voorhoofd. Binnen een paar seconden was ik omringd door mensen. Kevin kwam naast me zitten en draaide me op mijn rug. ‘Dat ziet er niet goed uit bro.’ Ik bewoog mijn hand naar waar het zeer deed en voelde iets nats. Er zat bloed op m’n hand. ‘Wat had ik nou gezegd.’ Zei pap. ‘Joe, voel je je duizelig of misselijk?’
‘Nee, niet echt.’
‘Behalve je hoofd, nog iets wat zeer doet?’
‘Alleen m’n knie een beetje, verder niks.’ Mam kwam aanrennen met een handdoek en die hield ze tegen mijn hoofd. ‘Dat wordt een rondje ziekenhuis zeker?’
‘Ja, en die stuntacts halen we eruit!’ Nick hielp me opstaan en m’n knie deed meer pijn dan ik dacht. Moeizaam hinkte ik naar de auto en stapte in.

2.

Tyra POV:
‘Goedemorgen Mevrouw Lance. Wilt u koffie?’ Mijn eerste dagtaak was vandaag helpen het ontbijt rond te brengen. Halverwege mijn ronde schrok ik me dood toen mijn telefoon afging. Ik had een ringtone van het nieuwste nummer van de Jonas brothers wat vooral voor de mensen van deze leeftijd misschien iets te veel power had. Snel rende ik de gang op. ‘Met Tyra.’
‘Met Josh. Wanneer kom je weer is langs?’ Het was mijn exvriend Josh. Ik heb het een paar dagen geleden met hem uitgemaakt, maar hij blijft maar bellen.
‘Ik kom niet meer Josh. Het is over en dat weet je.’
‘Maar ik mis je.’
‘Jammer dan. Ga lekker iemand anders stalken ik heb nu stage!’
‘Zal ik even langskomen?’
‘Je doet maar. Dag Josh.’
Aan de ene kant was ik doodsbang voor die jongen, hij had in het verleden niet hele leuke dingen gedaan. Maar aan de andere kant, ik ken hem al zolang, mij zou hij toch niets doen. Toen ik de slaapzaal binnenliep werd ik afkeurend aangekeken. ‘Sorry Meneer Jankins, Sorry Mevrouw Lance.’ Ik maakte ze alles naar wens en ging zuchtend door naar de volgende kamer. Ongeveer een halfuurtje daarna was ik klaar.
‘Goed zo Tyra, vanaf morgen mag je waarschijnlijk al wat meer gaan doen.’ Ik kreeg een schouderklopje van mijn stagebegeleider Donna en was benieuwd wat me te wachten stond. ‘Alsjeblieft. Lees dit maar even goed door.’ Ik kreeg een brief waar alles in stond en deed net alsof ik heel blij was en bedankte Donna. ‘Misschien krijg je het dan wat meer naar je zin hier.’ Zei ze. ‘Ohja en ik heb deze voor je.’ Ze gaf me een jas en een naamplaatje waar op stond Tyra Steward – Stagiare verpleegkundige. Ik paste de jas en keek in de spiegel. Die dingen maken je niet bepaald slank was het enige wat ik kon denken. Voordat Donna wegging gaf ze me een map met de zaken waar ik me dan deze week mee bezig mocht gaan houden. Na twee pagina’s gooide ik het kwaad weg. ‘Wat doe ik hier nog?’ vroeg ik me hardop af.

1.

Hey everyone, dit is m'n eerste fanfic dus verwacht er niet teveel van ! haha. xx 

 Tyra POV:
‘Veel succes op je stage schat.’ Riep mam. Ze wist dat ik ermee wilde stoppen maar durfde het, net als ik, niet tegen papa te zeggen. Hij heeft met veel moeite en hard werken deze opleiding kunnen betalen dus hij zou woest worden als ik het hem vertelde. Snel pakte ik mijn IPod van tafel en ging op weg naar het ziekenhuis.

Joe POV:
‘Mam, waar is m’n bril?’
‘Op dat tafeltje Joseph, waar dacht je anders?’ Zuchtend liep ik naar de andere kant van m’n kamer. ‘Als je hem nou gewoon is naast m’n bed liet liggen.’ Mompelde ik zachtjes. Mam en ik hadden nooit ergens ruzie over behalve over dit, ze moest altijd alles opruimen naar haar zin! Snel rende ik de trap af en ging aan de ontbijttafel zitten. ‘Zo, wat gaan we vandaag doen?’ Pa zat al klaar om het te gaan vertellen maar Kevin was hem voor. ‘Werkoverleg, interview bij Ellen over het benefietconcert van vanavond, en dan het concert van vanavond.’
‘Duidelijk. Zijn John en Garbo al geland?’
‘Nee die landen pas over een uur.’
‘Oké, dat kan ook.'
Ik begon aan mijn ontbijt en ging daarna gelijk douchen. Het zat me dwars dat ik de laatste tijd weinig inspiratie had voor nieuwe nummers. Ik kon ook niet anders zeggen dan dat de afgelopen paar weken saai waren, er moest is wat meer actie komen! De volgende tour duurde nog wel even, we zaten midden in een break. Gelukkig konden we vanavond weer even lekker knallen, wie weet wat er daar nog gaat gebeuren of bij Ellen natuurlijk! Tevreden keek ik in de spiegel. Nou als het vandaag niet goed gaat komen.

Inleiding.

Tyra is 17 jaar en woont in Dallas. Ze is vorig jaar afgestudeerd en loopt nu stage in het ziekenhuis voor haar opleiding. Ze vind er enkel helemaal niks aan. Ze krijgt alleen maar rotklusjes en ze ziet die hele opleiding allang niet meer zitten. Haar enige echte passie is muziek. Ze speelt gitaar, piano en heeft al in veel bandjes gezongen. Maar daar is het tot nu toe ook bij gebleven. Door haar studie heeft ze weinig tijd voor andere dingen en moest ze stoppen met optreden. Het liefst zou ze weglopen. Weg uit Dallas, naar New York of LA.